W NOWY ROK Z CZUŁOŚCIĄ I WYROZUMIAŁOŚCIĄ

Koniec grudnia i początek stycznia to specyficzny okres, w którym bardzo odczuwalna staje się presja podsumowań, rozliczeń i planowania. Wszędzie dookoła widzimy różne zestawienia wydarzeń, przeżyć, dokonań z mijającego roku - przy czym często nie ma nawet odpowiedniego czasu na skupienie się na tych podsumowaniach, bo jednocześnie w głowie już pojawiają się myśli o tym, co by tu zaplanować na rok nadchodzący. W tym wpisie chciałabym podkreślić, że podsumowywanie powinno być przede wszystkim wspierające, a nie obciążające. Zapraszam do dalszej lektury! 

Mam wrażenie, że przełom grudnia i stycznia jest społecznie odbierany jako ten, kiedy wręcz wypada podkreślać naszą moc sprawczą i zarówno podsumowywać wszystko, co się wydarzyło, jak i rzucać się w wir organizacji na kolejne miesiące. 

Co jednak wtedy, gdy zwyczajnie nie ma się na to sił, pomysłu ani ochoty? 

Spokojnie, wszystko w porządku! 

Moim zdaniem zawsze warto pamiętać, że okres noworoczny tak naprawdę nie stawia przed nami żadnych wymagań w tym zakresie. To my sami narzucamy na siebie presję, tymczasem odgórnie...nic nie musimy. I to jest jak najbardziej w porządku, jeśli nie chcesz robić podsumowań, jeśli nie chcesz tworzyć zestawień i analiz, jeśli nie chcesz już teraz na siłę wyznaczać planów. 

Ślepe rzucanie się na podsumowanie i planowanie tylko dlatego, że inni tak robią i nie chcemy zostawać w tyle, może przynieść więcej szkody niż pożytku. Może budzić frustrację przez porównywanie się z innymi osobami, może zakrzywiać nasze poczucie własnej wartości i samoocenę, może powodować stawianie sobie nierealnych celów, które za chwilę zaczną nas uwierać, gdy dążenie do nich okaże się za bardzo uciążliwe (albo nawet zwyczajnie nie do zrealizowania w danej sytuacji i czasie). 

Warto więc moim zdaniem przejść przez ten przełom lat z maksymalną czułością i wyrozumiałością dla siebie samego. Wsłuchać się w siebie, dać sobie czas i przestrzeń na spokojną refleksję, pożegnanie z jednym rokiem i otwarcie głowy na ten drugi. Nie miej do siebie pretensji, jeśli w tym momencie nie czujesz wielkiej motywacji ani nie snujesz wielkich planów. 

I przede wszystkim: nie warto podchodzić do podsumowania roku jak do wyścigu "kto więcej zrobił/osiągnął/doświadczył". Każdy z nas jest inny, każdy ma inną historię, sytuację i warunki - najgorsze, co można zrobić, to wpaść w pułapkę umniejszania sobie, bo ktoś inny zrobił to i tamto, albo taplania się w przygnębieniu, że ktoś inny ma to i tamto. Nie patrzymy na innych - skupmy się w tym podsumowaniu roku na sobie samym. 

Dobrym pomysłem jest zadanie sobie pytań, które pomagają przyjrzeć się własnej sytuacji, lepiej siebie zrozumieć i być może wyciągnąć z nich coś na przyszłość. Takie pytania to na przykład:
- Za co jestem najbardziej wdzięczna? Z czego jestem najbardziej dumna?
- Co było dla mnie największym wyzwaniem?
- Co przyniosło mi najwięcej radości?
- Czy jestem zadowolona z granic, jakie sobie wytyczyłam? Czy czuję się naprawdę sobą, a może jakieś relacje mnie przytłaczają?